Home > Autobus > Stadsbus > Series > Serie 47 (295-300)

Gemeentevervoerbedrijf Amsterdam - Serie 295-300

Serie: 295-300
Type: Standaardbus CSA-1
Aantal: 6 Stuks
Fabrikant: Leyland Motors - Werkspoor - Hainje BV., Heerenveen
Chassistype: Leyland-Triumph-Werkspoor LWP-City
Motortype: Leyland O 680 (6-cilinder dieselmotor, 11,3 liter)
Lengte: 11.520 mm
Breedte: 2.500 mm
Hoogte: 3.165 mm
Instaphoogte: 1.320 mm + 2 instaptreden
Breedte deurbladen: 2x 1200 mm(voor- en middendeur)
Breedte deurbladen: 1x 850 mm(achterdeur)
Wielbasis: 5.540 mm
Vooroverhang: 2.670 mm
Achteroverhang: 3.310 mm
Motorvermogen: 168 pk (2000 omw/min)
Ledig gewicht: 9100 - 9164 kg
Maximale gewicht: 16300 kg
Versnellingsbak: Voith Diwabus 200 S
(automatische 2-versnellingsbak)
Passagiersindeling: 33-56

Evenals in de jaren "50 werd naar een twee merken-beleid gestreefd. Dus werd er ook een serie standaardbussen aangeschaft op een Leyland chassis. De serie 295-300 waren de Leyland-bussen en herkenbaar aan de dichte wieldoppen. De serie was van de eerste verschijningsvorm(1966-1970) in wijnrode/grijze kleur met donkergrijs interieur met donkerrode stoelen (Postma stadsmeubel interieur), hoog doorgetrokken zijruiten, een klein motorluik, vlak stuurwiel én ronde koplampen en achterlichten. Verder was de serie geheel voorzien van goudgele cijfers binnenin op de voorlijnfilmkast en aan de buitenzijde rondom. In het voorfront was een klepje aangebracht om makkelijker bij bepaalde attributen, zoals de ruitenwissermotor te kunnen komen. Verder waren de wagens nog voorzien van stalen beplating. De bussen hadden een bladvering aangevuld met lucht en waren daardoor dus geheel afwijkend aan hun Rotterdamse "soortgenoten"van de RET-serie 202-285.

De 295 kwam als eerste van de serie op 31-12-1967 in de lijndienst (op lijn 15).

Al vrij vlot bleken de bussen over matige rijeigenschappen te beschikken en deden deze bussen snel degraderen en hadden tot gevolg dat DAF hierna de enige leverancier werd. In oktober 1968, met de opening van de IJtunnel, verhuisden de wagens naar Garage Noord en zouden daar hun verder loopbaan verblijven. De bussen kwamen in februari 1969 in dienst op de lange lijn 36.

Op 05-11-1969 reed de 300/36 zonder te stoppen de voorrangskruising Meteorenweg/Klaprozenweg op en werd hierbij volledig gekraakt door een zandauto. Een "Lelijk Eendje"(ook wel bekend als de Citroën 2CV), dat naast de zandwagen reed, kwam onder deze vrachtauto terecht en werd totaal vernield. Na de klap werd de 300 zo'n 10 meter door het gras van de middenberm geslingerd, nadat een verkeerspaaltje omver was gereden. De bus werd zeer zwaar beschadigd, waarbij de bestuurderszitplaats en de carrosserie eromheen totaal werden vernield, de voorste deuren eruit werden gerukt, het dak bol kwam te staan, in het midden van de blinde zijde de carrosserie werd vernield en het dak was ingedeukt én het chassis was aangetast. In de CW stond de 300 zijn motor af aan de 298, die reeds bijna een jaar buiten dienst stond, daar zíjn motor tijdens transport naar Engeland(voor technisch herstel) uit de takels was gevallen en zodoende nog langer in herstel was en nog niet teruggekeerd was. Op 06-01-1970 werd de 300 per spoorwagon overgebracht naar Hainje te Heerenveen. Deze herstelde de bus en reviseerde hem gelijk. Daarna werd de 300 okergeel geschilderd en in zwarte cijfers vernummerd tot 93 voor verkoop aan de Enhabo.
Waarschijnlijk was het de bedoeling dat ook de 295-299 zouden worden vergeeld en in omgekeerde volgorde de nummers 94-98 zouden krijgen. Feit is dat dit niet doorging, wat niet zo verwonderlijk is omdat de Enhabo, in tegenstelling tot de meeste streekvervoerders, nooit een Leyland-bedrijf geweest. De gele 93 werd weer omgetoverd tot de rode 300. Op 14-07-1970 kwam hij weer in dienst met witte standaardcijfers type C4.

In 1970 kreeg de serie een mobilofooninstallatie en werden de 295-297 en 299 voorzien van zonwering.

Wegens de matige rij-eigenschappen ten opzichte van de DAF's werden de Leyland-wagens vanaf eind november 1970 nog slechts hoofdzakelijk op spitsdiensten ingezet, zoals op lijn 28, waarbij de wagens overdag langs de Prins Hendrikkade bleven staan.

Op 23-11-1970 kwamen alle bussen voorzien van zelfbediening in dienst, waartoe een stempelautomaat naast deur 1 was geplaatst. Hierdoor werd de voorste enkele stoel aan de deurzijde 90 graden gedraaid en werden zelfbedieningsborden boven de ingang gehangen, waarbij de passagiers konden zien door welk deurdeel hun geacht werden in te stappen. In 1973 werden deze borden vervangen door stickers.

In 1971 kregen de 295-300 een tussenrevisie, waarbij tevens buitenom witte C4-standaardcijfers werden aangebracht ipv. de goudgele exemplaren. Verder kregen de 298 en 300 zonwering en werd de gehele serie voorzien van 5 reflectoren aan beide zijkanten.

In 1972 werden dakclignoteurs aan de achterzijde geplaatst en in 1973 werd een klapraampje aangebracht boven het bestuurdersschuifruit.

Op 24-04-1975 werd de 295 na een ernstige brandstof-storing terzijde gesteld. Begin oktober resp. eind oktober 1975 werden ook de 296 en 297 terzijde gesteld.

Half november resp. eind november 1975 kwamen de 297 en 296 toch weer terug in dienst, met behulp van onderdelen van de terzijde gestelde 295.

Half maart 1976 werd de 297 wederom terzijde gesteld. Na een uitgebreide reparatiebeurt kwam hij rond 26-07-1976 toch weer in dienst.

Na een zware aanrijding op 03-12-1976 werd de 300/36 met zware schade rechtsvoor terzijde gesteld.

Na einde dienst op 18-05-1977 werden de resterende Leyland "Panthers" 296-299 terzijde gesteld. De Leylands werden niet voor vol aangezien, mede door hun povere wegligging en rijgedrag, waaraan de bladvering aangevulkde met lucht mede oorzaak was, en nadat een 'transfer' naar Rotterdam niet doorging (daar reden al op leeftijd zijnde Leyland-Hainje-bussen) belandden ze eind 1977 op de schroothoop als lotgenoten van de luchtbussen.

 

                 

Traminfo.nl © 2003-2023 | Contact  | Colofon | Disclaimer | Links